Inicio
Hístoria
Videos
Enlaces
Mercadillo
Citas
Blog


CAFÉ UF ~ NEGRA SOMBRA BLUES

UN MUNDO APARTE


O CAFÉ UF foi concebido como un proxecto a longo prazo. Non hai nada bo sen tempo, nen un libro, nen un viño, nen un cadro, nen unha cidade... o tempo é o único xuíz capaz de condenar ou absolver calquera cousa. Só perdura o auténtico. Para a “gauche divine” que non ten deuses, nin templos, os cafés sempre foron os seus lugares de culto. Neles conspirouse, desde eles axitouse, neles debateuse, escribiuse, organizáronse folgas, cantouse, actuouse, pintouse, asináronse proclamas, pintáronse pancartas, os noivos pasaron as tardes e os amantes as noites, os poetas escribiron os seus desamores e os solitarios sentaron consigo mesmos sabendo que xamáis serían abandonados... e até que o tempo non vai pegando todas esas huellas invisibles nas mesas, nas cadeiras, nas paredes, nas luces; un lugar, un café, non é nada.

É o tempo, a pegada que deixan os acontecementos, a vida, quen crea os lugares, o que dá o último golpe de cincel á escultura xa rematada, o que pinta os cadros xa pintados, o que descobre o “pentimento”, o que converte catro paredes sen alma, nun café.
O tempo, un café non é máis que tempo. Iso que non se pode comprar, que non se pode encargar a un estudo de deseñadores, que non vén cos mobles da reforma. Hai cafés que son só negocios, como as churrerías ou as zapaterías, móntanse para montarse, ábrense para financiarse a vida, e se non dan que lles dean. Son os que nacen xa mortos, refórmanse cada certo tempo para ir envellecendo con cirurxía ao compás decadente de donos e clientes. Sempre novos para agochar como envellece a súa alma. Reforman e reforman buscando o inaprensible, o que non está nos catálogos do Corte Ínglés: a vida da que xa se apearon con todos os seus clientes. Un café debe facerse vello sen ser nunca adulto, como diría Jacqueé Brel. Un café ten que estar sempre vivo, e na vida, e evolucionar coa vida, coa vida non coa alienación de turno. E debe provocar que os que queiran apearse da vida se convírtan nun peso que non deixe seguir evolucionando. Que se quiten do medio. Que se afundan nos seus grandes sofás ante o falso plasma dunha gran tele de plasma. Os sitios teñen que almacenar a sabiduría do tempo e saber conxugala coas inquedanzas de quen desperta a vida cada día. Uns chegan mil anos despois pedindo unha canción que fai mil anos que se fixo vella, porque eles quedaron naquel momento de fai mil anos. Outros volven mil anos despois dicindo que aquel tempo pasado foi mellor, sen decatarse que o único que cambiou é a súa capacidade para vivir o mellor deste. Outros veñen preguntando porque non se reformou ao compás da súa nostalxia polo que foron e xa non son.
Café griego
Sobre o terrible das reformas. Había un café en Atenas, na praza Omonia, o café Neón. Era un impresionante café antigo, famoso, mítico. Cando se abriu, Grecia aínda pertencía ao Imperio Otomán. Cantas cousas vira aquel café. Guerras, revolucións, a entrada dos nazis en Atenas. Seguramente, nel, diante dun vaso de “uzo”, decidiuse unha noite descolgar a bandeira nazi do Partenón e colocar a grega. No “Neón” escribiría Teodorakis algunhas das súas cancións de loita. E foi o primeiro en dar vasos de exquisita auga fresca cos cafés. Idearan un sistema de filtrado por medio de bidóns de area, a principios do S. XX. Era enorme, co teito altísimo. Conservou as súas mesas de mármore branco gastadas por millóns de mans, de conversas, de soños, de loitas, de amores, de amizades. Os enormes lenzos que tiña nas paredes eran xa absolutamente negros. Un podía imaxinar mil imaxes debaixo dun século de fume. Non digo que impresionase tanto estar nel como no Acrópole, pero alí tomando un café grego, sentíase unha emoción densa e respectable que se lle pegaba a un á pel porque a rezumaban as paredes. En toda Grecia vendíanse fermosas postais en branco e negro, que captaban a vida daquel café. A principios dos noventa un fillo de puta calquera tivo a monstruosa idea de reformalo co fin estúpido de facelo rendible (estúpido, porque seguramente, a longo prazo, sería máis rendible deixándoo no seu estado orixinal) ( fillo de puta porque ese cabrón na súa ignorancia sería quen de reformar o Partenón créndose que o resto do mundo é tan imbécil como el e que preferiría unha macro discoteca a un templo medio roto). A reforma converteu un café mítico, nun vulgar café para novos ricos ignorantes, que en nada se diferencia de calquera deses asépticos, pretenciosamente luxosos, irritantemente impersonais que un se pode atopar en Madrid,en Milán ou Vigo.
Mellor sorte tivo “Els Quatre Gats” en Barcelona convertido nunha preciosa homenaxe a Picasso. Ou o “Majestic” do Porto, que lonxe de ser reformado, foi restaurado con auténtico respecto e agarimo. Mantiveron até o coiro gastado dos vellos asentos. ¿Non sería un crime que os bancos onde sentou Pessoa a escribir foran mudados por unhas cadeiras funcionais de pretendido deseño vangardista, que un “jetas” calquera revestido de falsa modernidade impuxese? Porque non hai nada tan vangardista, nada tan moderno, nada tan atractivo como a intelixencia, a creatividade e a autenticidade. Carta de menu, diseño de Picasso
Café Majestic
Hai que crear mundos, non copiar mundos. Hai que crear con intención de que permaneza. Crear, e non copiar modas. A verdadeira e única modernidade é afastarse da estúpida moda feita para rebaños multitudinarios. Para ser modernos hai que saírse da moda. E para isto hai que ser auténticos. Todas as copias dan vergoña, todas as readaptacions dan pena, pola falta de criterio que mostran. É certo que as copias libérannos daqueles que non saben distinguir entre o orixinal e a copia. Pero a única garantía de que algo é auténtico é que nos exprese. Como todos somos diferentes, o expresado non será igual a nada.
A única moda que perdura é a que se crea á marxe das modas que os unificadores do consumo lanzan continuamente co fin de mercantilizar a vida. Cantos cadáveres de rutilantes locais de moda viu pasar o UF por diante da súa porta nas últimas décadas. Engadir á súa pretendida e mediocre modernidade o fracaso do pretencioso. Hai que seducir, convencer co que somos. Van detrás da masa para abrir bares e cafés a ver se lles enchen as caixas. Non buscan persoas, buscan masas de petos fáciles. Saturan zonas que rematan queimando como unha praga que tras si deixa desolación e deserto. Fan o payaso para quitarlles os seus billetes, disfrázanse de Halloween, decóranse de abeto en Nadal, celebran a festa da baba, buscan rubias espectaculares para adornar a barra, páganlles a sinistros individuos para que lles enchan o local e así poder encher a caixa aínda que con iso baléirense a dignidade.
O UF é un exemplo para vencer o pesimismo ante aqueles que como empresarios ou "empresaritos" crense que teñen que sumarse a canta moda hai, ou vencer o medo dos que senten inseguros fóra dese rabaño que, de abrevadero en abrevadero, entenden o lecer como unha alienación peripatética. O optimismo vén dado pola existencia mesma do UF. Porque ao longo de vinte e cinco anos houbo sempre o número necesario de ovellas negras, de nadadores contra corrente, de minorías intelixentes, de almas vivas, de espíritos libres que elixiron tomarse un café, unha cervexa ou un whisky rodeados de boa música, de literatura, de teatro, de pintura, de vida en positivo.
Café UF
Biblioteca
O Uf é a demostración de que nos últimos vinte e cinco anos nunca deixou de haber nesta cidade un grupo de individuos non-masa, de persoas pensantes capaces de manter aberta unha alternativa de café tan radicalmente distinta a todas, tan inasimilable e incorruptible. Nun mundo de pantasmas e falsificacións sempre houbo un grupo de heroes que día a día apostaron por unha utopía que se materializa cando o UF abre a súa porta cada día na rúa Pracer 19 de Vigo. E habelo conseguido sen abxurar dos principios que nos moveron desde que se abriu.

Saramago di que cos anos vólvese máis radical porque é máis intelixente e sabio. Tamén o UF coa intelixencia e sabedoría que ao longo destes anos deixaron nel miles de persoas, vólvese máis radical co tempo. Sen traizoarse tamén se pode existir. 
Se pomos no papel as cifras destes vinte e cinco anos resultan sorprendentes:
140.000 horas de música sen facer xamais unha concesión ao comercial. Os fondos de vinilos, CDs ou DVDs musicais son difíciles de atopar en calquera outro lugar. Todos os estilos, todos os países, toda a historia da música, só calidade.
O CINECLUB UTOPÍA CINEMA (antes CELTA) proxectou 2.500 películas. Cine de calidade de Bergman a Fellini, de Dreyer a Kitano, de Murnau a Wylder, de Trufeaut a Eseisntein... Todos os xenios do 7º arte engrosan unha videoteca que organiza cunha visión social UTOPÍA CINEMA.
Unha biblioteca con 1.000 volumes con seccións específicas de cine, música ou política.
Cada mes, quen se toma un café no UF, ten á súa disposición as mellores revistas que se editan: viaxes, literatura, política, ecoloxía, jazz, rock, pop, hip hop, folk, humor, cine...
600 concertos de todo tipo de música, actuaron desde Carlo Núñez a Joao Afonso, desde Judit Cohen a Baldo Matínez...

Fundamental atención dedicámoslle ao jazz. Estilo no que provocamos a aparición de sete formacións distintas, tratando de crear un jazz de base que se apartase dos círculos snobs e elitistas e nun público novo. Inauguramos na cidade a tendencia á creación de agrupacións estables do local.
A nosa última aposta pola canción de autor en todos os estilos, canalizada a través da MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR UTOPÍA SON que organizamos con UTOPÍA FORO, que convoca agora a súa terceira edición, e que premiou a xente para nós tan querida como ATAQUE ESCAMPE , YOHSVANY PALMA, DÍAS DESCALZOS, JULIÁN RODRIGUEZ, EXPEDIENTE OCULTO, SIRENO...
A nosa aposta por grupos ou cantantes que se impliquen no noso proxecto de calidade e contido leváronnos a funcionar con actuacións estables.
Utopía Son

200 exposicións de pintura, fotografía, escultura, cerámica...
Unha colección de pintura, permanentemente exposta, con cadros de Fino Lorenzo, Antela, Javier Pena, Troncoso, Rufino, Strubis...
Centos de conferencias sobre os temas máis diversos, sempre apoiando posturas de liberdade e cultura no seu sentido máis amplo. Tratamos desde a situación do pobo xitano á do Kurdistán; desde as utopías educativas, a Wilhelm Reich. No Uf falaron desde Agustín Gacía Calvo a Otelo Saraiva de Carbalho.

Bergman
Bertold Brech
Fellini
Tamén están os nosos proxectos colectivos. Trátase de propor un tema e tratalo desde todas a ópticas posibles. Propómosllos aos pintores cos que gardamos relación que pinten un cadro, aos músicos cos que tratamos que preparen un concerto, que o cineclub proxecte películas e documentais relacionadas co tema, organizamos conferencias e debates, teatro e recitais, editar un número especial da nosa revista WORK IN PROGRES... logrando un achegamento moi profundo a figuras ou feitos que para nós teñen un interese moi especial.Fixémolo con Billie Holiday, Kafka, a película Blade Runer, A Memoria Histórica, Bertold Brech-Kurt Weill, James Joyce, Os xitanos, A guerra, Os Rosemberg etc.
Billie Holiday
Kafka
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas...
No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
Cinco premios de fotografía
Cinco premios de poesía

Jacques Brel
15 número da revista literaria “AS FOLLAS DE SÍSIFO”, 14 números da revista “WORK IN PROGRESS”
Tamén podes comprar camisetas alternativas, libros da editorial Maldoror, chapas, libros da editorial “EDICIÓNS SUBVERSIVAS”, adhesivos...
Etc.
En fin, labor inconmensurable, non sempre recoñecida, algunhas veces ninguneada pola envexa que sempre se esconde detrás dos mediocres ou polos que entenden que modernidade é sinónimo de imbecilidade, e moitas veces valorada, e até sobre valorada. E todo foi feito desde a máis radical independencia, sen darnos por vencidos e sen traizoar as utopías que sempre nos indicaron cara a onde camiñar.
Estamos orgullosos da traxectoria que mantemos simplemente porque pensamos que cumprimos cun deber que, como persoas que se plantexan o ben común como principio da súa ética e a cultura como a revolución necesaria, sentense obrigados a actuar desa forma. Por iso o CAFÉ UF, como o Barça, é máis que un café.
Pero tamén é un café. Non descoidamos as nosas cartas. Hai unha gama case infinita para que o noso paladar poida gozar mentres charlamos, escoitamos música, asistimos a un concerto, lemos ou nos conectamos gratuitamente a intrnet. Unha carta de chocolates especiais, sen ningunha dúbida os mellores da cidade, onde destacan o “CHOCOLATE UF” cunha lograda gradación de cacao puro con licorcafé, nata... aromatizado con licor de avellana
Café UF
O“CHOCOLATE TERESA” (o noso contacto en Atenas) mestura marabillosa de ron, nata, canela...
Máis ampla aínda é a carta de cafés.
O “CAFÉ UF” cunha base de licorcafé, nata, canela...
Ou o “CAFÉ NEGRA SOMBRA” afrutado con base de Tía María, brandy...
O “CAFÉ FRAPPÉ” xeado, perfecto para ser tomado no noso xardín unha suave tarde de verán.
O “CAFÉ TURCO” (Ou Griego) feito ao estilo tradicional turco.
E así ata vinte formas distintas en que se pode tomar un café no UF.
A nosa carta de TÉS ofréceche a posibilidade de degustar trinta e dúas posibilidades distintas.
Desde un LAPSANG SOUCHONG co seu incrible sabor afumado, ata un PAI MU TAN IMPERIAL co delicado sabor que lle dan brótelos de té recollidos na primavera.
Os nosos TÉS AROMATIZADOS: xasmín, pexego, ginsen, chocolate, frambuesa, laranxa...
As MESTURAS EXPECIALES DE TÉS:
Medina Azahara? azahar, canela...
Té exipcio? té verde, negro, rosas, especias...
Té palestino? té negro, flores, froitas...
ETC
E a nosa especialidade: o TÉ UF. Unha mestura única de té negro de Ceylán, de India, xasmín, mazá...
Podes tamén tomar unha das nosas trinta e cinco INFUSIÓNS. E pola nosa carta podes coñecer para que son aplicables, a parte do pracer de tomalas.
Tampouco nos esquecemos das CERVEXAS. Ofrecemos 25 marcas de cervexas de importación. Practicamente en toda a gama que existen. Desde as trapenses CHIMAY GRAN RESERVA, ROCHEFORT, ORVAL... ás belgas lambic MORT SUBITE con sabor a froitas. DELIRIUM TREMENS, KWUAK, MAREDSOUS...
E en cervexas de barril: GUINNES, PAULANER E HEINEKEN.
E para terminar, da nosa carta de CÓCTELES, ofrecémosche a “COPA UF” que resumen o sabor e a alma do CAFÉ UF. Pero hai que vir aquí, sen présas, saboreala con calma, sentila e vivila, vivilo.
Coctel UF